poniedziałek, 5 czerwca 2017

"Matka mojej córki" Magdalena Majcher

Okładka książki Matka mojej córki  Autor: Magdalena Majcher
  Wydawnictwo: Pascal
  Data wydania: 24 maja 2017
  Ilość stron: 384




                Aby zatrzymać ulotność chwili.
                       cyt.: "Matka mojej córki" Magdalena Majcher




      "Aby zatrzymać ulotność chwili." Ostatnie zdanie nowej powieści  Magdaleny Majcher "Matka mojej córki", brzmi, niczym coda, zamykająca utwór muzyczny. Zdanie, pełne refleksji, zagubionych pragnień, zawiera nutę nadziei, staje się kwintesencją ( z łac. quinta essentia-dosł. piąta esencja-piąty, najdoskonalszy żywioł, nomem omen, zwany eterem, w kontekście z ulotnością chwili).
"Zatrzymać ulotność chwili...", niech trwa, jakby TERAZ miała być rekompensatą za wszystkie minione, tamte, z WTEDY, gdy mijały im osobno, oby jak najszybciej i bezpowrotnie.
Od WTEDY do TERAZ minęło szesnaście lat.


Konstrukcja fabuły, z pewnością przemyślana, jest bardzo trafiona i spełnia znaczącą rolę. 
Wątki współczesne - rozdziały zatytułowane TERAZ, przeplatają się z wątkami retrospektywnymi, sięgającymi w przeszłość - rozdziały pt.: WTEDY. Dzięki takiej konstrukcji uzupełniają się dwa obrazy i tworzą wyraźną panoramę zdarzeń, postaci i emocji, które tutaj są na pierwszym planie.

TERAZ Nina jest dojrzałą kobietą, osiągającą zawodowe sukcesy, jako dyrektor oddziału znanego banku. Mieszka i pracuje we Wrocławiu. Niezamężna, bezdzietna, niezależna.
WTEDY była szesnastoletnią licealistką. Za chwilę miały otworzyć się przed nią wrota świata, za którymi spełniają się  marzenia, osiąga się życiowe cele, realizuje powzięte plany i rozwija pasje. Wszystko to było możliwe. A gdy poznała Tomka, swą pierwszą miłość, to świat stał się jeszcze piękniejszy.
Nieprzewidywalny los stawia na jej drodze do szczęścia wielkie wyzwanie.
Ciąża..., dla wielu kobiet to stan upragniony, wymodlony, błogosławiony. Dla szesnastoletniej Niny jest zaskoczeniem. Ciąża nieplanowana, niechciana. Wierzyła, że wspólnie z Tomkiem i z siłą uczucia, jakie ich łączy, poradzą sobie w tej trudnej sytuacji. Liczyła na pomoc rodziców. Oczekiwała ich wsparcia, które było bezwzględnie konieczne, by zdać maturę i pójść na studia. Nie spodziewała się żadnego końca świata...
Tymczasem był...
Pojawiają się czarne wizje jej matki; Małgorzata wpada w panikę. Widzi przyszłość córki w czarnych kolorach, a może wcale nie ma żadnej przyszłości?!
I w ogóle, jak mogła tak zawieść rodziców...?
"Nie tak cię wychowaliśmy, nie tak! Jak mogłaś tak zmarnować sobie życie? Czy ty zawsze wszystko musisz zepsuć? Jak śmiałaś? Jesteś taka bezmyślna, taka..."

Przeszkoda! Balast! Wstyd! Głupi błąd!
Nie, nie padło słowo aborcja. Matka, kierując się dobrem córki i troską o jej przyszłość, a może do głosu doszły jeszcze inne czynniki, uznała, że jedyne mądre rozwiązanie problemu to adopcja.  
Podparła swe przekonanie filarem mocnych, racjonalnych argumentów. No bo jak można "zaprzepaścić swoje szanse przez jeden głupi błąd?"
Nina poczuła się mocno zawiedziona, rozdarta wewnętrznie i bezradna. Czy w tej bezsilności mogła podjąć samodzielnie decyzję? Decyzja zapadła, ostatecznie, bez odwołania, determinująca całe życie, nie tylko Niny. Co zrobi ze swoimi wątpliwościami, gdzie je schowa, czym przykryje...?
A ojciec? Ojciec, podobnie jak Felicjan Dulski, niewiele miał do powiedzenia.
A Tomek? Co stało się z jego optymizmem, odpowiedzialnością, z jego, niczym niezmąconą, wiarą w ich wspólną przyszłość? Czy pozostawiono mu pole i możliwości wykazania się?

TERAZ i WTEDY. A co jest pomiędzy? Ile tajemnic, kłamstw, wątpliwości, ile bólu i niezaleczonych ran, ile znaków zapytania. Jakie wspomnienia, tęsknoty, smutki, pragnienia, zamknięte zostały w różowym pudełku?
TERAZ, kiedy Nina powraca do rodzinnego domu, do rodzinnej Czeladzi, powraca przeszłość, powraca tamto WTEDY, wraz z wątpliwościami. Czy dziś ich miejsce zajmie pewność, że decyzja WTEDY podjęta była jedynie słuszną? Czy to jej właśnie zawdzięcza wszystko, co osiągnęła i to kim jest? Czy uzna to za rekompensatę tego, co straciła?( Nie porzucając córki, a oddając, istotna dla Niny różnica, dla spokojności sumienia.)
Może praca, której oddała się bez reszty i sukces zawodowy, to kokon, w którym się schowała, może to tylko pozorne szczęście?
Jakie emocje wciąż żyją, jakie wątpliwości dojdą do głosu, gdy otworzy swoje różowe pudełko?


 Magdalena Majcher z odwagą, odpowiedzialnością i z dojrzałością podejmuje problemowe tematy o wydźwięku społecznym: macierzyństwo z całą paletą barw, świateł i cieni, zarówno to wyczekiwane, jak i to niechciane, adopcja, relacje dzieci z rodzicami, podejmowanie życiowych decyzji i ich konsekwencje, zdolność poświęcenia się dla innych, trudne wybory. 
Opowiedziana historia mocno zakotwiczona jest w realnym życiu. Bohaterowie, z przypisanymi im cechami charakteru, z nadaną głębią psychologiczną, doświadczający przeżyć podobnych, jak wielu z nas, stają się realnymi postaciami z krwi i kości. Autorka wprowadza nas w świat swoich bohaterów za sprawą płynnej, intrygującej narracji, pozostawia nas z nimi, niczego nie sugerując i nie oceniając, nikomu nie współczując, ani nikogo nie potępiając. To wielka umiejętność wzbudzić w kimś ogrom emocji, nie zdradzając do końca swoich. Uświadamia nam jedynie, że nic nie jest takie oczywiste i klarowne, ani czarne, ani białe, i wcale nie takie proste. Każdy popełnić może błąd, za którym ciągnie się, nieustannie goniąca nas, w końcu dopadająca, smuga, zwana konsekwencją.

Powieść "Matka mojej córki" to trzecia już książka autorstwa młodej pisarki Magdaleny Majcher. Nie znam debiutu, ale po lekturze dwóch kolejnych:"Stan nie! błogosławiony" i "Matka mojej córki", pozostaję pod silnym wrażeniem talentu autorki, jej emocjonalnej dojrzałości i objawiającego się ogromnego potencjału literackiego. To niezwykły dar, umiejętność zaciekawienia od pierwszych zdań. Jest w niej jakaś magia, wie, co chce powiedzieć i czyni to bez obaw. Na planie głównym jest człowiek, jego wnętrze, z zakamarkami duszy, meandrami myśli, gdzie skryta jest prawda, ogrom emocji, rodzących nasze emocje, nasze refleksje, naszą empatię. Mówię to z pełnym przekonaniem, bo to właśnie odczuwam, czytając kolejną książkę pisarki. Kultura i estetyka języka budzą mój zachwyt. Wyłania się ambicja i pracowitość, doszlifowanie każdego szczegółu. Fascynuje mnie i fabuła, i konstrukcja, bohaterowie, w końcu credo, które każdy sam sobie odszuka.
Magdalena Majcher, bez wątpienia osiągnęła swój cel, pozostawiając mnie po lekturze "z gonitwą myśli i wieloma refleksjami". To cenię bardzo. Wróżąc pisarce wiele sukcesów wydawniczych,  czekam na kolejną książkę z zaciekawieniem. Będę obserwować jak rozwija skrzydła, bo sama sobie wyznaczyła wysoki pułap. Polecam!


Zapraszam na mój fanpage na facebooku: https://www.facebook.com/myslirzezbioneslowem/



Dziękuję Wydawnictwu Pascal oraz autorce za możliwość zrecenzowania książki.


                                                  Znalezione obrazy dla zapytania wydawnictwo pascal logo







środa, 3 maja 2017

"Królowa Śniegu" Anna Klejzerowicz

Okładka książki Królowa Śniegu  Autor: Anna Klejzerowicz
  Wydawnictwo: Filia
  Data wydania: 15 lutego 2017
  Ilość stron: 280



    Sprawiedliwości nie ma na tym świecie, a zło i dobro można rozpatrywać w kategoriach absolutu wyłącznie w baśniach.
W życiu nie istnieje czerń i biel, tylko różne mieszanki odcieni.

            cyt.: "Królowa Śniegu" Anna Klejzerowicz 


Anna Klejzerowicz wpisując w swą twórczość własne pasje, zainteresowania, własną filozofię życia, czyni ją intrygującą, fascynującą i edukacyjną. Z wrażliwością fotografika tworzy niezapomniane obrazy, z człowiekiem i absolutem natury na pierwszym planie. Okiem reportera i zmysłem publicysty dostrzega sprawy ogólnoludzkie, wychwytując wszelkie przejawy niesprawiedliwości i krzywdy społecznej. Naświetla je, uwypukla, poddaje pod rozwagę. Kruszy i obala skostniałe stereotypy. Bohaterowie wykreowani przez pisarkę wyróżniają się niepowtarzalną osobowością, głębią psychologiczną i nieskrywanym urokiem, co sprawia, że trudno jest się z nimi rozstać na dłużej, pozostają z nami w oczekiwaniu na ich dalsze losy.

Anna Klejzerowicz daje coś więcej niż wciągającą opowieść. Naświetla ją na tle wydarzeń historycznych, często jest to historia Gdańska, miasta bliskiego pisarce, gdzie rozgrywa się akcja wielu jej powieści. Kolorytu i smaczku opowieści dodaje tajemnica z przeszłości, odkrywanie jej, przy jednoczesnym zgłębianiu arkanów sztuki.

Ostatnia powieść Anny Klejzerowicz "Królowa Śniegu" zachwyciła mnie totalnie. 
Motywy z baśni Andersena, będące inspiracją autorki, spełniają tutaj swą kluczową rolę. Zawsze niosą z sobą ponadczasowe przesłanie, służą do nadania rzeczywistości wyraźnego kształtu.
Nic tak dobrze nie oddaje prawdy jak lustro. Motyw lustra, od wieków uważane za przedmiot magiczny, dzięki któremu nawiązywano kontakt z innymi wymiarami czy krainą śmierci. Lustro jest symbolem prawdy, jasności i czystości, nie tylko oblicza, ale i wnętrza człowieka.
Siłą wierzeń ludowych przetrwało przekonanie, że stłuczenie lustra, pęknięcie, zniszczenie przynosi pecha na wiele lat.
"Baśń o Królowej Śniegu i te okruchy stłuczonego zwierciadła, które wymyślił sam diabeł, zapadły w serce Kaya, zmieniając je w kawał lodu."
Baśniowość w tej współczesnej kryminalnej powieści nawiązuje do klasycznej formy poprzez postać Królowej Śniegu, zimnej, bezwzględnej, okrutnej i, może to najistotniejsze,  nieszczęśliwej, również poprzez przenikanie się świata rzeczywistego z nadprzyrodzonym, jak i przez motyw walki dobra ze złem.
Wyrażam i podkreślam jeszcze raz swój podziw nad inspiracją do tej powieści, jak i jej formą oraz treścią.

Miasteczko Kryszewo i gmina, w której jest położone, nieopodal Gdańska, to miejsce fikcyjne, miejsce jakich w Polsce wiele. Historia, jaka tam się wydarzyła, mogła zaistnieć wszędzie.
Zima nie odpuszcza. Mróz sięga minus dwudziestu stopni. Zamarzają ludzie. W podobnych okolicznościach; w drodze z knajpy do domu, prowadzącej przez las, przez śnieżne zaspy.Ofiary były pod wpływem alkoholu. Czy to jedyny związek między nimi...?

"- Klątwa, pani! Jak nic klątwa na tych grzeszników!
 - W gorzale diabeł siedzi (...) ot co!
 - Klątwa? Jeśli już, to skutki bezmyślności, a nie żadna klątwa...
 - Cała tu wieś przeklęta! (...) My swoje wiedzą..."

Społeczność miasteczka dobrze pamiętała serię podobnych zamarznięć sprzed lat. W latach dziewięćdziesiątych podobnie ginęli ludzie. Było osiem ofiar. Pamiętali, ale z jakiegoś powodu nie chcieli o tym mówić.
W pewnym momencie, następujące po sobie zdarzenia, przestają się wydawać zbiegiem przypadków.
Ślady i zeznania świadka pozwalają snuć hipotezę, że ktoś mógł pomóc naturze. Tej silnej naturze, która zachwyca swym pięknem, determinuje ludzkie życie, ale też wymaga czegoś w zamian.
Zatem kto jest Królową Śniegu i z jakich pobudek uśmierca? Dając jednocześnie swej ofierze, w ostatniej chwili życia kojący, choć złudny, widok pięknej, nieziemskiej, troskliwej pani...?

Narasta napięcie i budzą się emocje. Zamierzona okrutna zemsta? Fanatyczna chęć oczyszczenia świata z obrzydliwych pijaków, nieudaczników, zatruwających żywot własny i swoich bliskich?
Kto? I jaki miałby motyw? Co łączy ofiary oprócz spożytego alkoholu? Praca w byłym pegeerze...? 
Klucz do sprawy przełamują dane osobowe jednej z ofiar, która pochodzi z Gdańska i nigdy tam nie pracowała.

Obok policyjnego śledztwa, swoje dziennikarskie dochodzenie prowadzi Felicja Stefańska, od niedawna rzeczniczka prasowa tutejszego urzędu gminy. Śledztwo dziennikarskie, to skuteczny zabieg wprowadzony przez pisarkę. Dziennikarz, bez zbędnych procedur zbliży się do ludzi,wzbudzi ich zaufanie, otwartość, co powoduje skuteczne uzyskanie informacji.
Śledzimy każdy trop idąc po ścieżkach, po których autorka nas prowadzi.
Kiedy istnieją już mocne poszlaki, sprawa nabiera klarowności, mamy już swoje podejrzenia i logiczne ich wytłumaczenie, następuje przełom w sprawie, który wszystko komplikuje. Dowiadujemy się więcej.
To dziennikarski, wścibski nos Felicji węszy nowe tropy. Prowadzą one jeszcze w dalszą przeszłość.
Co takiego stało się w 1970 roku? Jaka tragedia...?

Od tamtego czasu zapanowała zmowa milczenia.  Narastał paroksyzm strachu. Strach, pomimo upływu czasu, paraliżuje postawy ludzi i sznuruje im usta. Osiada kurz na tamtych wydarzeniach.
Sama Greta Pazik, radna gminy Kryszewo, przyjaciółka Felicji, nabiera wody w usta. Woli nie pamiętać. Nie odgrzebywać starych spraw i nie dotykać starych ran.
Kiedy przeszłość powraca, wypływa na światło dzienne, społeczniczka Greta drży tylko o to, by nie zaszkodziło to interesom gminy i jej własnym.

Powieść intryguje równie mocno swą kryminalną fabułą, jak i społecznym wydźwiękiem.
Społeczność popegeerowskiej wsi, po transformacji ustrojowej, gubi się w nowych, trudnych realiach. Znaczna jej część popada w bezrobocie, bezradność, niemoc, beznadzieję. Z czego rodzi się frustracja, pretensje, żale, lęki i strach.
Jak silnie destrukcyjna może okazać się ludzka niemoc i jak bolesne skutki poczynić może obojętność na czyjąś niedolę...?
Autorka rozprawia się z zakłamaną przeszłością, jej realiami, rozlicza głównie tych, którzy mogliby odmienić rzeczywistość, znaleźć pozytywne rozwiązania problemów, wyjść z pomocą. Zarzucając im hipokryzję, wygodnictwo, chciwość. Na niepokojące zjawiska, nawarstwiające się od pokoleń, patrzy z różnych perspektyw, ukazując tutaj różnorodność ludzkich postaw, to daje w efekcie wyraźny i rzetelny obraz społeczeństwa.
Wyłania się z tego cała prawda o klątwie. Łatwiej zapomnieć, przemilczeć, oślepnąć, nic nie móc. Potykać się i przewracać w tym samym miejscu od lat, niż schylić się i sprawdzić co wystaje z ziemi i co jest tego przyczyną...( tutaj nie dosłownie, to w przenośni).

Anna Klejzerowicz jak zwykle ma nam wiele do przekazania. Historia za każdym razem jest inna, ale przemyślana zagadka kryminalna ma z reguły swą genezę w przeszłości. Motywem stałym jest tu prawda, że nic nie mija bezpowrotnie, przeszłość odzywa się głośnym echem, przeszłość nasza i naszego miejsca na ziemi wpływa na naszą teraźniejszość i mocno nas naznacza. 

W klimat powieści wprowadza nas piękna okładka, zaprojektowana przez Mariusza Banachowicza, a cała opowieść zamknięta jest w klamrę, utworzoną przez Prolog i Epilog, co daje do myślenia, co stawia pytania i pozwala znaleźć na nie odpowiedzi. Polecam lekturę tej książki, jak i każdej innej tej autorki, bo książki Anny Klejzerowicz mają to do siebie, że nie pozostają bez echa...



Zapraszam na mój fanpage na facebooku: https://www.facebook.com/myslirzezbioneslowem/









 


środa, 26 kwietnia 2017

WYNIKI KONKURSU!

WYNIKI KONKURSU Z OKAZJI DNIA KSIĄŻKI I PRAW AUTORSKICH

Zadaniem konkursowym było wskazanie książki, tej jednej, którą darzysz największym sentymentem i która wywarła na Tobie szczególnie silne, niezapomniane wrażenie.
Zwyciężczynią została Magdalena Natonek, która swój wybór książki "Anioł do wynajęcia" Magdaleny Kordel, pięknie uzasadniła. Gratuluję serdecznie!
Nagrodą jest książka "Azyl. opowieść o Żydach ukrytych w warszawskim ZOO".

 
 Okładka książki Azyl. Opowieść o Żydach ukrywanych w warszawskim ZOO

 

niedziela, 23 kwietnia 2017

KONKURS Z OKAZJI ŚWIATOWEGO DNIA KSIĄŻKI ORAZ PRAW AUTORSKICH !


23 kwietnia na całym świecie obchodzony jest Światowy Dzień Książki oraz Praw Autorskich. Z tej okazji, ogłaszam konkurs, w którym nagrodą główną jest książka pt. "Azyl. Opowieść o Żydach ukrywanych w warszawskim ZOO" autorstwa Diane Ackerman. Autorka poprzez swą twórczość przedstawia czytelnikom historię Jana i Antoniny Żabińskich, którzy w czasach niemieckiej okupacji uratowali życie wielu osób, zapewniając im "Azyl" w warszawskim ZOO. 


                                                 

Zasady konkursu:

Aby wziąć udział w konkursie należy:

1)  wejść na jedną z dwóch podanych poniżej stron:

https://www.facebook.com/myslirzezbioneslowem/?fref=ts 

https://www.facebook.com/mariola.pomykaj?fref=ts

2)  do dnia 26 kwietnia, do godz. 15:00 podać w komentarzu (pod postem konkursowym) tytuł oraz autora książki, którą darzy się największym sentymentem wraz z uzasadnieniem dlaczego to właśnie wskazana książka jest tą najważniejszą.

3) Nagroda główna zostanie przyznana jednej osobie, która w najciekawszy sposób uzasadni wybór książki.


Termin rozstrzygnięcia konkursu:

Wyniki konkursu zostaną ogłoszone dnia 26 kwietnia 2017 r., o godz. 20:00, na następujących stronach:

https://www.facebook.com/myslirzezbioneslowem/?fref=ts 

https://www.facebook.com/mariola.pomykaj?fref=ts


Serdecznie zapraszam !



środa, 12 kwietnia 2017

"Kobiety ciężkich obyczajów" Natasza Socha

Okładka książki Kobiety ciężkich obyczajów  Autor: Natasza Socha
  Wydawnictwo: Pascal
  Data wydania: 2 marca 2017
  Ilość stron: 384



 Przychodzi taki moment w życiu człowieka, że zwierciadło, w którym się przegląda, zaczyna wypełniać jego wnętrze.
To tak, jakby osoby, które były dla niego ważne lub których się bał, stawały się integralną częścią jego osobowości.

                 cyt.: "Kobiety ciężkich obyczajów" Natasza Socha



 
        Tak, jak istnieje silna więź krwi pomiędzy bohaterkami, tak też zawiązuje się między nimi łańcuch przyczynowo - skutkowy wzajemnych zależności, zamykając je w kamiennym kręgu silnych emocji, ukrywanych prawd, pretensji, trudnej miłości.

Natasza Socha w trzeciej część cyklu "Matki, czyli córki", zatytułowanej "Kobiety ciężkich obyczajów" pokazuje swoje bohaterki z nowej perspektywy, skąd rzuca dodatkowe światło na powody niełatwych relacji tak bliskich sobie kobiet.


Wątek osadzony w teraźniejszości, z Kirą w roli głównej, snuje się naprzemiennie z wątkiem przeszłości, przenoszącym nas w czasy przedwojennej Warszawy, czasy jej prababci Kwiryny. A pomiędzy toczą się losy Konstancji i Kaliny, które poznałyśmy wcześniej, w pierwszej części - "Hormonii"i drugiej - "Dziecko last minute".
Kwiryna, wyjeżdżając ze swojej rodzinnej wsi, spod Łodzi do stolicy, miała zaledwie szesnaście lat. Chciała lepszego, niż dotąd ,życia. Marzyła, by zostać pielęgniarką.  O "Planie Luiza" nigdy nawet nie śniła i chyba nigdy nie zrodziłby się w jej głowie, gdyby nie...

Wielkie miasto, odkrywając uroki tętniącego w nim życia,  budziło w niej podziw i zachwyt. Wkrótce jednak poznaje inne oblicze Warszawy, z mrokiem i smrodem obskurnych bram i podejrzanymi typami.
Kwiryna podjęła już swą życiową decyzję.
Czy zadecydowała o niej chęć posiadania choć części dobrodziejstw tego luksusowego świata, czy może chęć zemsty, odwet za jego podłość i lęki, jakie z łatwością oferował zagubionym w nim istotom?
Zgodnie z "Planem Luiza", w myśl pomysłu jej nowej przyjaciółki Lucyny, równie mocno "pokopanej przez los", Kwiryna stała się Luizą-tajemniczą, ekskluzywną prostytutką. Podziwianą i pożądaną przez większość męskiego świata.
Przekroczyła próg hotelu Savoya i hotelu Bristol, gdzie poznawała dotąd nieznane smaki życia.
Co kryje się pod tajemniczą maską nieosiągalnej dla wszystkich Luizy?

Autorka kreuje postać Kwiryny nie po to, by budzić kontrowersje, by moralizować. Prowadzi nas po ścieżkach swej bohaterki, by znaleźć odpowiedzi na liczne pytania, rozwiać kłębiące się wokół wątpliwości, poznać cenę, jaką trzeba zapłacić za życiowe decyzje oraz mocno podkreślić siłę oddziaływania, jej wpływ na losy innych kobiet, w następnych pokoleniach. W pewnym stopniu, burzy też skostniałe stereotypy wokół tej starej jak świat profesji.
Czyż "kobieta ciężkich obyczajów", stając na krawędzi, nad przepaścią, musi spaść jeszcze niżej...?
Czy też zawsze pojawia się książę na białym koniu, by wyzwolić ją i zabrać do lepszego świata...?
Możliwe, że gdzieś pomiędzy, są inne alternatywy...

Dlaczego córka Kwiryny, Konstancja przysięgła swego czasu, sama przed sobą?:
 "Jeśli kiedykolwiek urodzę córkę, dam jej tyle miłości, że wystarczy na kilka pokoleń."
Przysięgi dotrzymała. Jej córka Kalina bardzo długo nie mogła wyzwolić się z nadmiary matczynej miłości. Dopiero po czterdziestce zaczęła podejmować samodzielne decyzje i spełniać swe młodzieńcze marzenia. Wychowując samodzielnie córkę Kirę, nie uniknęła błędów. Przekornie dała jej swobodę, pełen luz, zaoszczędziła kontroli i lekcji wychowawczych.
Co zrobi Kira z tą swoją wolnością? Czy będzie matce bezgranicznie wdzięczna...?
Kira potrzebowała uwielbienia, dowodu, że jest kimś wyjątkowym. Wchodzi w relacje z mężczyznami żonatymi, będącymi w związkach, uwodzi ich. Otrzymuje drogie prezenty, bywa w drogich hotelach, wysysa z nich, niczym modliszka, ile tylko się da. Odczuwa z tego powodu zadowolenie.  Chęć zemsty i nonszalancja zapędza ją w niebezpieczne rewiry, gdzie zacierają się pewne granice.
W momencie, gdy jej postępowanie zostanie nazwane po imieniu i to przez mężczyznę, uzmysławia sobie dokąd zabrnęła i kim jest.
Poznana historia z życia prababki Kwiryny wywołuje głębokie refleksje, skrupuły i pytania.
Czy podoła odmienić przeznaczenie?

Los, przeznaczenie, przypadek... Co tak naprawdę stanowi o naszych decyzjach, wyborach? Na co, czy na kogo zrzucić odpowiedzialność za popełnione po drodze błędy...?
"- Chodzi o to, żeby nie zwalać winy na innych. Nie zrzucać odpowiedzialności za to, co się robi na tych, którzy nie ułatwili nam życia. Nie uniewinniać się tylko dlatego, że ktoś kiedyś nie pokazał nam właściwej drogi." - te słowa usłyszała Kira od Kosmy, partnera swej matki i ojca ich małej córeczki Heleny (pierwsze imię w rodzie nie na literę "K")

Jaką rolę odegrają w tym żeńskim świecie mężczyźni, Kosma i Józef? Józef, mąż Konstancji długo był nieobecny w ich życiu, od narodzin Kaliny, kiedy to usłyszał, że dziecko urodziło się martwe, a on ma zniknąć z życia Konstancji. Córka wzrastała w przekonaniu, że jej ojciec nie żyje.

Autorka zaskakuje pomysłowością; zaciekawia konstrukcją, intryguje fabułą. Pozostając wierna swojemu stylowi, nie rezygnując z humoru, ironii i dystansu w rozprawianiu się z rzeczywistością, porusza tematy trudne, ważne, skłaniające do introspekcji. Jest tu motyw zdrady, motyw zemsty, ale i też motyw wybaczenia. W imię miłości, która tli się tutaj niegasnącym ognikiem, z nadzieją na silniejszy podmuch.

Przyznam, że ta część cyklu "Matki, czyli córki"długo zaprzątała moje myśli, nim zdołałam o niej napisać, a to w mojej ocenie świadczy tylko na korzyść powieści.
Na końcu książki natrafiamy na furtkę, która prowadzi do urzekającego miejsca, miejsca, gdzie wszystko może się zdarzyć i to jest bardzo fascynujące i obiecujące. Czekam na ciąg dalszy...

Dziękuję Wydawnictwu Pascal za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego.

                                                         

Zapraszam na mój fanpage na facebooku:https://www.facebook.com/myslirzezbioneslowem/





 

czwartek, 6 kwietnia 2017

"Azyl" Diane Ackerman

Okładka książki Azyl. Opowieść o Żydach ukrywanych w warszawskim ZOO  Autor: Diane Ackerman
  Wydawnictwo: Świat Książki
  Data wydania: 15 marca 2017
  Ilość stron: 296




Kiedy pasja staje się misją...

Książka "Azyl" Diane Ackerman, amerykańskiej pisarki ukazała się już jakiś czas temu, bowiem w 2009 roku została przełożona na język polski, co przeszło bez większego echa. Teraz, gdy o historię bohaterskich Polaków upomniało się Hollywood i na kanwie powieści powstał film, o tym samym tytule, z Jessicą Chastin w roli głównej, ukazało się kolejne wydanie książki, w nowej szacie graficznej i stało się o niej głośniej.
Autorka specjalizuje się w książkach popularno-naukowych i historycznych, a do bestsellerów jej autorstwa należy m.in. "Alchemia mózgu". 
Dlaczego zdecydowała się opisać historię małżeństwa Antoniny i Jana Żabińskich, organizatorów i opiekunów warszawskiego Zoo?

Z tą historią łączy ją więź bardzo osobista. Jej dziadkowie ze strony matki pochodzili z Polski. W dzieciństwie chłonęła opowieści o życiu codziennym Łętowni pod Przemyślem, skąd dziadek wyjechał przed drugą wojną światową.
Podziw budzi research, jakiego dokonała, docierając do wielu źródeł, do ludzi, świadków tamtych wydarzeń, ale przede wszystkim polegała na wspomnieniach Antoniny Żabińskiej, "żony Noego", dyrektorowej warszawskiego ogrodu zoologicznego, zawartych w książce "Ludzie i zwierzęta".
Pisarka wybrała się również na peregrynacje do samej Warszawy. Odwiedziła modernistyczną willę rodziny Żabińskich, rozmawiała z ich synem Ryszardem ( państwo Żabińscy mieli również młodszą od Ryszarda córkę Teresę). 

Wojenna Warszawa została tutaj ukazana przez pryzmat ogrodu zoologicznego, który urósł do symbolu Arki Noego, był azylem dla prześladowanych, dla uciekających z getta Żydów. Azylem dla zwierząt i dla ludzi, cudem wydartych śmierci.
W tej opowieści nakładają się na siebie dwa dramatyczne obrazy, dwa światy. Obraz uciekających z bombardowanej Warszawy ludzi, z tobołkami, struchlałych, zbolałych, śmiertelnie przerażonych, obok obraz uciekających spod ostrzałów panicznie wystraszonych zwierząt. Obrazy te scalają się w jednolitą panoramę płonącej stolicy.

"Komu nie zabrakło odwagi, żeby stanąć w oknie, albo miał pecha znaleźć się na zewnątrz, mógł podziwiać zjawiskowy korowód jak z kart Biblii."

 Wiele zwierząt zginęło na miejscu, te, które stanowiły zagrożenie dla ludzi jak niedźwiedzie czy lwy, trzeba było wystrzelać, reszta podopiecznych Żabińskich rozpierzchła się po nadwiślańskich zaroślach. Po wkroczeniu wojsk niemieckich Lutz Heck, dyrektor berlińskiego ZOO, zabrał najcenniejsze z ocalałych okazów, m.in. oswojone rysiczki, reszta zwierząt została zabita podczas polowania, które niemieccy wojskowi urządzili sobie podczas Sylwestra 1940 roku. W
warszawskim ZOO utworzona została hodowla świń. Tuczarnia świń była wykorzystana do walki z Niemcami, otóż podawano im mięso zakażone pasożytami.
Walka z wrogiem przybierała różne postaci. 

Jan miał przepustkę do getta i pod pozorem zbierania odpadów dla świń, ryzykując życie własne i rodziny, wyprowadzał Żydów. Najłatwiej było wyjść tym o "dobrym wyglądzie". 
Opustoszałe po zwierzętach pomieszczenia zostały przeznaczone na kryjówki dla ludzi.
"Goście" nosili zwierzęce przezwiska, wśród nich krążyły oswojone zwierzaki, m.in. prosiaczek, królik, chomik, czy szpak, którym była przyjaciółka Antoniny, Magdalena Gross, znana rzeźbiarka.
Sygnałem do schowania się w kryjówkach była melodia z operetki "Piękna Helena"  Offenbacha, grana przez Antoninę na fortepianie.
Ogród zoologiczny był miejscem często odwiedzanym przez oficerów niemieckich, było tu zatem względnie bezpiecznie. Panowało napięcie ciągłego zagrożenia. Miały miejsce liczne incydenty mrożące krew w żyłach.

Antonina miała niezwykle mocno rozwinięty instynkt opiekowania się innymi. Jej czułość i potrzeba pomagania dotyczyły wszystkich istot żywych. Było to dla niej sprawą oczywistą, że pomaga się tym, którzy mają jeszcze gorzej.
Jan miał swoje osobiste zobowiązanie wobec Żydów.
"I ja, i mój ojciec wzrastaliśmy w sąsiedztwie żydowskich mieszkańców". Zawiązywały się przyjaźnie, traktowali się jak równy z równym.
Jan, przez swoją skromność, zawsze stronił od pochwał.
"Po co to zamieszanie. Jeśli jakiejś istocie grozi niebezpieczeństwo, to się ją ratuje, zwierzę czy człowieka." 
Jan, pierwszy organizator i pierwszy dyrektor warszawskiego ogrodu zoologicznego (1929r.), od początku zawiązania się Armii Krajowej, aktywnie działał w konspiracji. Przechowywał na terenie ogrodu broń i amunicję.  Funkcję dyrektora pełnił do 1951roku, kiedy to został odwołany ze względu na przynależność do AK.
 Taką byli parą.


Antonina była też obdarzona nadzwyczajnym zmysłem obserwacji. Zostało to szczegółowo wykazane w opisach zachowań zwierząt, które z ogromnym zainteresowaniem podglądała. Zachowanie zwierząt przenosiła na zachowania ludzkie.Swoje spostrzeżenia wykorzystywała czasem w kontaktach z Niemcami, wiedziała jak z nimi postępować, ufając swojej intuicji, potrafiła przewidzieć ich reakcję.
Nieodparcie nasuwały się jej pytania o dziką i agresywną postawę zwierząt i ludzi.
"Jak to się dzieje, że niektóre odwieczne prawa przyrody, zakorzenione w instynkcie drapieżców, zmieniają swój zasadniczy charakter w ciągu paru miesięcy, niekiedy nawet tygodni?... jak to się dzieje, że przedstawiciele gatunku ludzkiego, którzy się mienią panami świata, mający za sobą długie wieki ewolucji i doskonalenia się, w ciągu godzin potrafią przeobrazić się w bestię?"

Autorka "Azylu" patrzy na tamte wydarzenia reporterskim okiem, łączy jednak fakty z barwnym, poetyckim stylem narracji, co dodatkowo wzmaga i tak już ogromne emocje.
Walorem powieści jest niewątpliwie jej historyczne tło. Szczegółowy rys życia w Warszawie, pełnej ruin i zgliszcz, oddający tragizm tamtych czasów, z którego wyłania się, niczym Feniks z popiołów, altruistyczna postawa ludzi, którym dane było w niej żyć. Którzy potrafili dobro innych stawiać nad własnym bezpieczeństwem.


"Tak, groziła nam śmierć, ale wydaje mi się, że to było naturalne zachowanie. (…) W tych czasach wielu ludzi ryzykowało życiem. Można powiedzieć – tak wyglądało życie”- powiedział ich syn Ryszard w jednym z wywiadów.

W 1965 r.oku działalność Jana i Antoniny Żabińskich została uhonorowana przez instytut Yad Vashem, który przyznał im tytuł Sprawiedliwy wśród Narodów Świata.


Zapraszam na mój fanpage na facebooku:  https://www.facebook.com/myslirzezbioneslowem/



wtorek, 4 kwietnia 2017

"Odezwij się" Magdalena Zimniak

Okładka książki Odezwij sięAutor: Magdalena Zimniak
 Wydawnictwo: Prozami 
 Data wydania: 4 kwietnia 2017
 Ilość stron: 365


Dziś, 4 kwietnia ma swą premierę kolejny thriller psychologiczny Magdaleny Zimniak "Odezwij się"!



   Dziwne są ścieżki, którymi wędruje ludzki umysł...

                   cyt.: "Odezwij się" Magdalena Zimniak



     "Ciemność mnie przeraża, wcale nie jest nieprzenikniona, chociaż latarnia przed moim oknem zgasła. Gorszy jest mrok we mnie, jednak nie dość gęsty, żeby skryć kłębiące się obrazy.
Wstrętne, odrażające, ale to przecież ja je tworzę. Ja! Sama jestem wstrętna i odrażająca..."


Bardzo lubię, gdy książkę poprzedza prolog. Zawsze ciekawi mnie, jak wysokim "C 'zabrzmi, czy będzie podobnie jak u Hitchcocka...?: "przeważnie zaczyna się od trzęsienia ziemi. Potem napięcie już tylko rośnie."
Magdalena Zimniak, autorka thrillera psychologicznego "Odezwij się", nie zawodzi. Umiejętnie stwarza aurę powieści, buduje napięcie, daje przedsmak tego, co dopiero nastąpi, subtelnie owija swój wstęp woalem tajemniczości, co jeszcze bardziej intryguje i zachęca do zgłębiania zawartej w fabule historii.

Prolog wprowadza nas w świat trzynastoletniej Ady, świat pełen mroków, niepokojących myśli, prześladujących natręctw. Najgorsze były te "złe myśli". Te przerażająco makabryczne obrazy związane z jej małym braciszkiem Rafałkiem. Nie mówi o tym nikomu. Pisze pamiętnik, w którym stopniowo otwiera swe wnętrze i wylewa je na papier. Taki rodzaj terapii. Ukojenia szuka też w modlitwie i w dobrych uczynkach.
Dopiero w rozmowie z panem Markiem, etykiem chrześcijańskim potrafi być całkowicie szczera.
Połączyła ich nić sympatii, zawiązana wzajemnym współczuciem i zrozumieniem. Znajomość z nowo poznanym panem Markiem jest tajemnicą Ady.
Rodzice obdarzają zaufaniem swoją wrażliwą, pomocną córkę i czasami powierzają jej opiece Rafałka. Taki "skrawek odpowiedzialności" za brata. Najważniejsze, żeby przed godziną dziewiętnastą była z nim w domu.

Wszystkie dotychczasowe sprawy małżeństwa Mielczarków tracą znaczenie, łącznie z depresją poporodową Joanny i jej gorącym romansem z Robertem, wraz z narzucającą się Andrzejowi - jej mężowi -  atrakcyjną koleżanką z pracy Moniką... Wszystko blednie...
Zaginęły dzieci!
Dawno już minęła umówiona godzina dziewiętnasta. Telefon Ady milczy.
Ucieczka? Porwanie?
Śledztwo policyjne nie znajduje żadnego tropu. Na podstawie pamiętnika dziewczyny, policja snuje sugestie, że Ada, od lat zmagająca się z nerwicą natręctw, mogła zrealizować "fantazje" i skrzywdzić brata.

Ada? Czy mogłaby zrobić krzywdę braciszkowi, którego tak kochała. Dziewczynka przepełniona wrażliwością, empatią, troską o potrzebujących. Czy mogłaby...?
A co "jeśli choroba przejmuje kontrolę"?  "Przestaje się liczyć osobowość, szlachetny charakter i dobre intencje"?
Napięcie rośnie. Rosną emocje.
Kto mógł uprowadzić ich dzieci? Odtrącona przez Andrzeja Monika? Zdesperowana, zdolna do wszystkiego kobieta? Czy zazdrosny o nią Paweł, ich kolega z pracy? A może student Andrzeja mści się za niezdany u niego egzamin i pokrzyżowanie życiowych planów?
Odkryte tajemnice z pamiętnika Ady rodzą kolejne sugestie. Podejrzanym staje się również pan Marek, który stracił w wypadku dzieci, w podobnym do Ady i Rafałka wieku.

Mija dzień za dniem, tydzień za tygodniem, mijają miesiące...
Ile jeszcze czasu...? Ile strachu...?
Niewiedza gorsza od okrutnej prawdy.
Nadzieję tłumi niewyobrażalny strach. Chaos myśli przeradza się w histerię. Rozpacz budzi obsesję, a ta popycha do desperacji i absurdu. 
Brak realnego wytłumaczenia tak dramatycznej sytuacji. Kiedy już oczekujemy skutecznego jej wyjaśnienia, nieoczekiwanie następuje zwrot akcji.
Nowy trop? Prowadzący donikąd? Potwierdzający tylko, że "dziwne są ścieżki, którymi wędruje ludzki mózg"?

Małżonkowie oddalają się od siebie, choć łączy ich nieutulony żal i ból do granic wytrzymałości.
Wątki z ich życia przeplatają się z relacjami córki. Relacja Ady, utrzymana w pierwszoosobowej narracji, sprawia, że zostajemy wciągnięci bez reszty w jej świat, przeżycia, lęki, obawy, stan jej świadomości. Jesteśmy bardzo blisko.
Ten konstrukcyjny zabieg, zastosowany przez autorkę, zasługuje na podkreślenie, bowiem, moim zdaniem, odegrał w powieści kluczową rolę.
Thriller psychologiczny to gatunek, w którym Magdalena Zimniak osiągnęła mistrzostwo. To literatura, która wzbudza niesamowite emocje, budzi naszą wyobraźnię, nieoczekiwanie nas zaskakuje i jednocześnie fascynuje. Książki Magdaleny Zimniak zahaczają o mózg i na długo tam pozostają.



* Za udostępnienie egzemplarza recenzenckiego dziękuję Wydawnictwu Prozami.

                                                                         Znalezione obrazy dla zapytania wydawnictwo Prozami logo


Zapraszam na mój fanpage na facebooku:www.facebook.com/myslirzezbioneslowem/





środa, 29 marca 2017

"Tajemnica zamku" Krystyna Mirek

Okładka książki Tajemnica zamkuCykl: Saga Rodu Cantendorfów (tom 1)
Autor: Krystyna Mirek
Wydawnictwo: Edipresse Książki
 Data wydania: 2 lutego 2017
 Ilość stron: 356


,,Ponoć każdy człowiek, zanim popełni życiowy błąd, dostaje od losu szansę. Coś go zatrzymuje. Jakieś drobne zdarzenie sprawia, że musi na chwilę wrócić do domu, wyjechać później, wstrzymać się z odpowiedzią. Nie każdy jednak umie zobaczyć tę szansę i ją docenić. Dostrzec wniosek, który się nasuwa.''
          cyt.: "Tajemnica zamku" Krystyna Mirek


Nigdy nie zapomnę poprzedniej sagi Krystyny Mirek "Jabłoniowy sad". Bardzo mnie urzekła stworzona tam ciepła atmosfera rodzinnego domu Zagórskich, będącego bezpieczną przystanią, do której zawsze się powraca, gdzie znajduje się klucz do szczęścia, do mądrości, by zawalczyć o te najwyższe wartości. I wierzyć w nie, pomimo  zawiei, burz, niesprzyjających wiatrów. Magiczną aurą, tam panującą, pisarka skradła moją duszę.

Za sprawą nowej powieści cyklu "Saga Rodu Cantendorfów", zatytułowanej "Tajemnica zamku", autorka przenosi nas, prosto z naszej współczesności, w zupełnie inny wymiar, w minioną epokę XIX wiecznej Anglii. W świat wystrojony w jedwabie, koronki, fraki, ściśnięty gorsetem konwenansów, pełen mrocznych tajemnic, ale też swoistych uroków.
Gdy na zamku Cantendorf w niejasnych okolicznościach umiera czwarta żona hrabiego Aleksandra, przypadek przestaje być tu wytłumaczeniem. Jakie zatem mogą być przyczyny zgonów młodych kobiet? Czyżby każda z nich była za słaba, za delikatna na panujące tam przeciągi? Może to kolejne morderstwo doskonałe? Komu zależeć miałoby na ich śmierci? Tajemniczemu hrabiemu, jego kochance Isabelle, wiedźmie Alice, czy gospodyni sprawującej władzę na zamku.? Poznając poszczególne postaci i ich wzajemne relacje, wchodzimy w coraz gęściejszą mgłę otaczającą tajemnicze wydarzenia tej imponującej posiadłości.

Żony, umierając młodo, nie pozostawiły Aleksandrowi, upragnionego i wyczekiwanego przez niego dziedzica. Niewątpliwie wkrótce hrabia rozejrzy się za kolejną kandydatką na żonę. Czym będzie się kierował w swoich poszukiwaniach, sercem, czy rozsądkiem. W ówczesnych czasach poślubiało się ze sobą majątki, nazwiska, pozycje towarzyskie, poślubienie serc, odwzajemniających sobie uczucie, to szczęśliwe zrządzenie losu, często będące również mezaliansem.

Strach wśród społeczności miesza się z ochotą na wielki majątek. Panny truchleją. Ich rodzice knują misterne plany. Mimo złowrogo brzmiących plotek o morderstwie, o klątwie ciążącej na zamożnym właścicielu zamku, mimo niebezpieczeństwa grożącego ich córkom, czynią zimne kalkulacje.
  Panny Amelia i Kate Milton miały w tej kwestii niezrównanie zaradnych rodziców, którzy nie omieszkali spróbować, mając na myśli wydanie jednej z nich, by wydostać się z poważnych kłopotów finansowych, graniczącym z bankructwem.
To, że Amelia ( w opinii rodziców bardziej niż Kate nadawała się na żonę hrabiego) była zakochana w swoim wybranku Alfredzie, zupełnie nie miało dla nich znaczenia.
Gotowi byli siłą narzucić córce swą nieustanną troskę o dobre imię, honor rodu, czy też wierność konwenansom. Wówczas wielu rodziców w podobny sposób uszczęśliwiało swoje córki. Wbrew ich woli, budząc w nich tylko obojętność, zgorzknienie.


Dlaczego nie Kate? Bo była krnąbrna i zadziorna? Bo nie bała się łamać zasad i potrafiła być do bólu szczera? Niezdolna do posłuszeństwa wymaganego od żony?
Kate podsłuchała, jaki plan mają rodzice wobec jej siostry. Czy mogła ją przed nim uchronić i samej stanąć na drodze przystojnego, tajemniczego hrabiego Aleksandra?
Ognisty charakter Kate, jak jej kolor włosów, dusi się w gorsecie konwenansów. Co zrobi? Czy dostosuje się do zasad obowiązujących w tych czasach, czy podejmie walkę z nimi, pomimo ryzyka i wysokiej ceny?
Odważna i temperamentna Kate odnajduje powoli ścieżki do intrygującego Aleksandra. I to nie tylko z troski o los siostry w geście poświęcenia się dla niej... Pomaga jej w tym niełatwym przedsięwzięciu wiedźma Alice, która niejedno widziała i słyszała. Jednak nie tak bezinteresownie. Czego będzie chciała w zamian?
W Kate rodzi się prawdziwe, młodzieńcze uczucie. Czy Aleksander będzie zdolny je odwzajemnić, czy Kate wciąż pozostanie dla niego tylko "rudym kociakiem", którego z ochotą ukryłby w kąciku zamku i uczynił kochanką?
Postawiłam już sporo znaków zapytania, co adekwatnie oddaje ilość pojawiających się zagadek i wielkie zaciekawienie, gdzie skryte są odpowiedzi. Na pewno gdzieś w murach zamku. Możliwe, że w skarbcu, możliwe, że w archiwum, gdzie nie każdy ma dostęp. A może zupełnie gdzie indziej znajduje się do nich klucz i wskazówka do prawdy, dlaczego kolejne żony hrabiego musiały odejść do innego świata.

Nie jest to jednak kryminał, ani powieść historyczna. To powieść obyczajowa, której akcja rozgrywa się w XIX wiecznej Anglii, w fikcyjnym hrabstwie Cantendorf, oparta na relacjach międzyludzkich.
Fabuła osadzona w mroku tajemnic, zawiera elementy charakterystyczne dla powieści gotyckiej, łączy ze sobą sentymentalną historię miłosną, z aurą grozy i z pierwiastkami fantastyki. A tajemnicza atmosfera narracji, z intrygi do intrygi, skłaniająca do podejrzeń o niecne czyny coraz to kogoś innego. Gdzie obecne są nawiedzone zamki, choroby, klątwy, szaleństwa. Gdzie główni bohaterowie, często stanowią antynomiczną parę, zarówno pod względem charakterów, jak i pozycji społecznej. Reprezentują dwa przeciwległe bieguny; jednym jest osobnik o wyraźnie demonicznych cechach (hrabia Aleksander), drugim zaś czysta i niewinna osoba (Kate).

Krystyna Mirek zabiera nas w przeszłość, nie po to, by pokazać nam beztroski, bezpowrotnie miniony świat, świat wizyt towarzyskich, balów, miłostek, ale by podkreślić ponadczasowość kobiecych więzi, wskazać podobieństwa i cechy wspólne z naszym, zdawać by się mogło oddalonym i odmiennym, światem. Przybliża nam świat ówczesnych kobiet, ich wzajemne relacje, z ich problemami, radościami, pragnieniami szczęścia i spełnienia, tak bardzo podobnymi do naszych. Bez względu na epokę, ubrania, pozycję społeczną, poszukujemy sposobów na szczęście, na miłość, sposobów rozprawiania się z przeciwnościami losu.

Autorka zaszczepiła w powieści pierwiastek tajemniczości, co bezgranicznie intryguje i zadziwia. Zupełnie celowo wprowadza czytelnika w gęstą mgłę, pozostawia i pozwala się w niej odnaleźć, rozejrzeć, by dostrzec coraz więcej szczegółów, coraz wyraźniej rysujące się portrety bohaterów. By snuć refleksje.
Wobec współczesnych ekshibicjonistycznych zachowań ogólnospołecznych otaczającego nas świata, bynajmniej w literaturze nie wszystko może być powiedziane wprost. Jest pozostawiona tutaj cenna furtka, subtelne przejście, by czytelnik sam odkrywał, zgłębiał, analizował.

Z niecierpliwością oczekuję na ciąg dalszy tej fascynującej historii. Drugi tom cyklu "Cena szczęścia" ukaże się prawdopodobnie już w maju 2017 roku.


Zapraszam na mój fanpage na facebooku: https://www.facebook.com/myslirzezbioneslowem/

piątek, 24 marca 2017

"Podróż po miłość. Lilianna" Dorota Ponińska


Okładka książki Lilianna Tytuł: "Podróż po miłość. Lilianna"- tom 3
Autor: Dorota Ponińska
 Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
 Data wydania: 13 maja 2015
 Ilość stron: 416

   Życie przemija tak szybko, zabijanie miłości to grzech... Może największy.
            cyt.: "Podróż po miłość. Emilia" Dorota Ponińska


Trzytomowa saga Doroty Ponińskiej "Podróż po miłość" w pełni spełniła moje czytelnicze oczekiwania. To fascynująca opowieść osadzona w historycznych realiach, niewątpliwie mających ogromny wpływ na kreację bohaterów, zgłębiająca arkana sztuki. Literacka podróż, gwarantująca niezapomniane wrażenia.

Autorka, łącząc talent literacki z pasją poznawania innych kultur, zwłaszcza kultury Orientu, zadebiutowała w 2013 roku powieścią "Podróż po miłość. Emilia".
Zachęcam do zapoznania się z sagą w całości, a nie wybiórczo, ponieważ poszczególne etapy tej niezwykłej podróży składają się na pełen obraz ukazujący życie jej uczestniczek: Emilii, Marii, Lilianny i Marty,  kobiet z tej samej rodziny, przedstawicielek kolejnych pokoleń.

Nie mogę się oprzeć, by nie powrócić na sam początek, do pierwszego etapu, kiedy to w podróż życia, jako pierwsza wybrała się Emilia. Gdy po Powstaniu Listopadowym pojmano jej ojca, a ich majątek skonfiskowano, pozostały z matką same. Po śmierci matki Emilia trafiła do szkoły klasztornej, która zapewnić miała jej wykształcenie i spokój na resztę życia. Doszła ją tutaj wieść, że jej ojciec żyje, znalazł się w tureckiej niewoli. Córka powstańca wyrusza z Wilna do Turcji, by zdążyć na czas i móc ojca wykupić.
Jak ta podróż odmieni życie Emilii?

Kontynuacją "Podróży po miłość. Emilia" jest "Podróż po miłość. Maria", która wydana została w 2014 roku.
Maria, córka Emilii urodzona na terenie Rosji, w nadmorskim mieście Krymu-Teodozji, wychowywana przez polską emigrantkę i ciocię Nadinę, mówiącą po francusku, wzrastała wraz z wątpliwościami co do swej tożsamości, przynależności narodowej. Historia Marii owiana została nimbem tajemniczości.
Emilia, podobnie jak jej mąż, zafascynowana była poezją XIII wiecznego poety i mistyka perskiego - Rumiego. Jego słowami przekonywała Marię, że "wszyscy ludzie są jak fale jednego oceanu. Tylko się im wydaje, że różnią się od siebie tak bardzo, a tak naprawdę są jednym". Maria nie chciała być jedną z tych, niczym nie odróżniających się od siebie fal. Kim zatem była? Rosjanką? Polką? Francuzką? Dlaczego Emilia ukrywała przed córką prawdę o pochodzeniu jej ojca?


Bohaterki "Podróży po miłość" to silne kobiety, odważne w swych decyzjach i poczynaniach, łamiące konwenanse ówczesnych czasów. Eliza, wbrew wszelkim zasadom, obowiązującym w tureckim haremie, jedzie za mężem w miejsce, gdzie trwają działania wojenne, by przy nim trwać bez względu na niebezpieczeństwo.
Maria zaś staje się prekursorką, odnoszącą sukcesy i satysfakcję jako malarka. Talent swój rozwijała pod auspicjami swego mentora, rosyjskiego malarza marynisty Iwana Ajwazowskiego, przyjaciela rodziny.
Maria miała też świadomość, że jej matka robi wszystko, by "z uporem żywić jej polską duszę". I chociaż Polski nie było wówczas na mapie świata, to w duszy każdego Polaka wciąż pozostawała żywa.
Wokół słychać było głosy o zrywach narodowych-"polskim buncie", jak mawiali Rosjanie. Wiarygodności sytuacji politycznej poszczególnych narodów dodaje obecność postaci historycznych oraz autentyczne zdarzenia mające miejsce w danym czasie. Poznajemy, równie zawiłą, jak i burzliwą, historię Krymu, gdzie mieszkali Turcy, Tatarzy, Rosjanie, Ukraińcy, gdzie swój udział w wojnie, Polacy chcieli wykorzystać do odzyskania niepodległości, próbując, na terenie Turcji, budować wojsko polskie. Michał Czajkowski (Sedyk Pasza) utworzył oddziały Kozaków osmańskich, a Władysław Zamoyski Polską Dywizję kozaków Sułtańskich.

Problem wielokulturowej tożsamości, to nie jedyny poruszony przez pisarkę. Losy swych bohaterów nakreśliła na tle konfliktu krymskiego, również w kontekście nastrojów procarskich i rewolucyjnych Rosji, ich wpływu na kształtowanie myśli, przekonań, światopoglądu. Przez pryzmat polskiej emigracji, daleko za oceanem, kieruje nasze spojrzenie na wojnę secesyjną, a w świetle wydarzeń, mocno osadzonych w realiach historycznych, ukazany jest problem choroby żołnierskiej, skutek okrucieństwa i grozy wojny.
W tych trudnych egzystencjalnych momentach zastanawiamy się jaką rolę powinna odegrać sztuka? Za pomocą jakich środków wyrazu trafić ma do zniewolonego ludu-pięknem, czy realizmem?

Celowo powróciłam do początku podróży, by nakreślić jej szlaki dla tych, którzy chcieliby się w nią wybrać.
Ostatni etap "Podróży po miłość. Lilianna "jest dla mnie ciekawą kontynuacją i miłym zaskoczeniem. Pisarka zastosowała pewien zabieg w konstrukcji powieści, co nadaje jej atrakcyjności i wzmaga czytelniczą ciekawość. Tytułową Liliannę, córkę Marii, poznajemy, nie z bezpośredniej relacji za jej życia, a długo po jej śmierci, z zapisków pamiętnika. Treść pamiętnika Lilianny poznaje córka jej syna Jana, wnuczka Marta.
Marta, współczesna, ambitna kobieta odnosi sukcesy w europejskiej korporacji jako dyrektor PR polskiego oddziału firmy i ma szansę na awans. Czy pójdzie drogą, prowadzącą prosto do fotela szefowej na Europę, którą mogłaby zostać we własnej osobie? Stawia przecież na karierę i swą niezależność, w myśl nauk i rad, jakie przekazała jej babcia Lilianna, że "kobieta powinna liczyć tylko na siebie..., mężczyźni zawodzą i rozczarowują. Nie warto zawracać sobie nimi głowy. W końcu i tak zostajesz sama". Jakie przeżycia, jakie rozczarowania utwierdzały Liliannę w tych przekonaniach?

Współczesne życie  Marty przeplata się z losem babci Lilianny, żyjącej w latach trzydziestych minionego stulecia. Przymusowy urlop stał się dla Marty okolicznością sprzyjającą, by udać się w podróż śladami swej babci Lilianny, aż za ocean, do najdalszych zakątków Ameryki, na Florydę i jeszcze dalej na południe, gdzie leży rajska wyspa Key West. Tam, gdzie "zachód słońca jest świętem." Gdzie los babci Lilli splótł się z losem Ernesta Hemingwaya. Marta poznaje najskrytsze tajemnice Lilianny, których nikt wcześniej nie poznał.

W ostatniej części "Podróży po miłość" autorka zestawia z sobą dwa światy, pełne kontrastów i stawia swoich bohaterów wobec konieczności odnalezienia się w nich, jak i wobec dokonania ważnych wyborów.
Pośpiech i hałas, a nadmorska cisza. Bieda obok wielkiego bogactwa. "Pozycja i potęga obok bezradnego kalectwa". Zbiorowa, narodowa odbudowa Polski, a kolosalny amerykański sukces jednego człowieka.
Rodzina, czy wolność? Co dla kogo jest wartością? Czy łatwo dokonać wyboru?
Amerykańscy krewni cenią pieniądze. Dla Marii, matki Lilianny cenna jest sztuka. Dla ojca-leczenie ludzi i rodzina. Dla Lilianny-miłość. A co wybierze Marta? Jaka wartość okaże się tą najważniejszą? Dokąd zaprowadzą ją ślady antenatki i czy ta droga zmieni coś w jej życiu? Czy w nowych okolicznościach, to na czym wcześniej tak bardzo jej zależało, wzbudza jeszcze ten sam entuzjazm?

Przemierzając kolejne etapy tej fascynującej podróży, poznając przeżycia głównych bohaterek, snujemy refleksje, w jakim stopniu sami mamy wpływ na to, co spotkamy po drodze, czy może dopomaga nam los, często pokrętny, czy może wszystko zależy od przeznaczenia? Zachęcam gorąco do tej lektury, zapewniając, że wrażenia są niezapomniane.


Zapraszam na mój fanpage na facebooku: https://www.facebook.com/myslirzezbioneslowem/

poniedziałek, 16 stycznia 2017

"Stan nie! błogosławiony" Magdalena Majcher

Okładka książki Stan nie! błogosławionyAutor: Magdalena Majcher
Wydawnictwo: Pascal
Data wydania: 11 stycznia 2017
Ilość stron: 384 


  Cokolwiek się stanie, wy sobie poradzicie, bo patrzycie w tym samym kierunku.    
                        cyt.: "Stan nie! błogosławiony" Magdalena Majcher 




  Magdalena Majcher pierwsze kroki na swej pisarskiej drodze postawiła w ubiegłym roku, kiedy to zadebiutowała powieścią "Jeden wieczór w Paradise".
Prowadzi swoją stronę pod nazwą "Przegląd czytelniczy", i jeszcze do tego jest redaktorką i copywriterką. Urodziła się z miłością do słowa i za jego sprawą rozwija swoje pasje i sięga po marzenia. Można powiedzieć, że jest żywym przykładem na to, co nota bene, jest też życiowym mottem młodej pisarki, że: "Marzenia się nie spełniają. Marzenia się spełnia."

Powieść "Stan nie! błogosławiony" jest głosem autorki w ważnych sprawach, zarówno dla bohaterów, jak i dla nas; osobistych i ogólnospołecznych. Głos ten przekonuje mnie, że, z pewnością, to dopiero preludium do tego, co ma do powiedzenia w ogóle.
Magdalena Majcher posiadła już sposób na wciągnięcie czytelnika w pętlę doznań. Umiejętnie zwodzi go, intryguje, zadziwia, zaskakuje i usidla.
To, co może na początku powieści wydawać by się mogło lekkie i pastelowe, stopniowo zmienia swą wagę oraz koloryt.

Opowieść dotyczy młodego, bo zaledwie z trzyletnim stażem, małżeństwa Poli i Jakuba, ich życiowego startu i wciąż trwającego stanu zakochania. Codzienność wypełnia im praca, szczęśliwie połączona z pasją; Pola pisze do gazet i próbuje wydać swą pierwszą powieść, Jakub jest prawnikiem. Nagle przekonują się, że ich dotychczasowe kłopoty, problemy, wybory, są tak mało znaczące w konfrontacji z tym, z czym przyszło im się zmierzyć.

Cztery pozytywne wyniki testów ciążowych nie mogą kłamać. Ciąża!? Trochę przedwczesna, jeszcze nie planowana, jeszcze nie wymarzona na ten moment. Fakt ten nie zwiastuje jeszcze końca świata. Można się z nim oswoić, zaakceptować. I tak się staje. Kolejne badania są jednak podstawą do niepokojącej diagnozy. Istnieje duże prawdopodobieństwo wystąpienia u dziecka wady genetycznej.
Małżonkowie pogrążają się w morzu wątpliwości, ogarnia ich, wcześniej nieznane przerażenie, lęk i strach.
Strach, z czasem, staje się paraliżujący.
Autorka funduje nam coraz to trudniejsze momenty z życia Poli i Jakuba, a ich samych stawia w obliczu podejmowania najtrudniejszych w życiu decyzji. Następuje gradacja emocji. Pisarka podejmuje ważny i trudny temat. Problem, który, niczym cezura, wyznacza granicę dzielącą życie bohaterów na to "przed" i na to, co dopiero nastąpi.
Pomimo wagi tematu, fabuła nie zamyka się w gabinecie lekarskim. Choć podkreślę, że zawarta jest tu spora dawka wiedzy dla przyszłych mam. Lepiej, żeby nigdy nie musiały zgłębiać takich terminów, jak trisomia konkretnego chromosomu, ani statystyk z tym związanych. Aby nie musiały zatrzymywać się, by rozważać ryzyko podjęcia kolejnych badań, zagrażających poronieniem, czy ostatecznie podjąć decyzję najtrudniejszą, jaką jest aborcja. Niepewność przeplata się z nadzieją.

Magdalena Majcher potrafi zniwelować skumulowany ciężar spraw i rozładować napięcie. Przedstawia nam swoich bohaterów w kontekście innych zdarzeń, w zupełnie odmiennych okolicznościach, dzięki czemu zgłębia ich charakterystykę. Zarówno Pola, jak i Jakub, choć oboje ciężko doświadczeni, nie zamykają się we własnym świecie.
Pola usilnie, chociaż bez większego powodzenia, próbuje naprawić trudne relacje z matką, z którą łączy ją toksyczna miłość. Trudna do wytłumaczenia, trudna do zrozumienia. Milcząca miłość. Jak bolesna musiała być ich przeszłość, że tak znacząco wpłynęła na tę nadzwyczaj ważną więź, więź matki z córką? Czy któraś z nich znajdzie siłę i odwagę, by to zmienić?

Ogromnie jestem wdzięczna za kreację postaci babci Anieli. Babci Jakuba, która wychowywała go od dzieciństwa, po tragicznej śmierci jego rodziców, a swojej córki. Osobą tą wniosła pisarka do swojej powieści wiele ciepła, optymizmu i nadziei. Babcia Aniela nie tylko karmi i pociesza swoje ukochane wnuki, ale jest ich mentorką, dla Poli jest lekiem na całe zło, jakie ją w życiu spotkało.

Pisarka, ukazując życiowe perypetie swoich bohaterów, sposoby, za pomocą których próbują je rozwiązać, uzewnętrznia cechy, w jakie ich wyposażyła. Emanuje z nich dojrzałość, pokora, empatia, troska o drugiego człowieka. Zmagając się z własnymi problemami, widzą też potrzeby innych, jak sytuacja Marysi, dziewczyny z sąsiedztwa babci Anieli.
Styl oraz warsztat pisarski, za pomocą których opowieść została przekazana, sprawiły, że przeczytałam powieść jednym tchem, z uwagą, podziwem, niekłamaną fascynacją i z rozbudzonym apetytem na kolejne powieści. 


*Dziękuję Wydawnictwu Pascal za przesłanie egzemplarza recenzenckiego, a autorce za wpisaną    dedykację.

                                                                         Logo


Zapraszam na mój fanpage na facebooku:    https://www.facebook.com/myslirzezbioneslowem/